Ingezonden 7 juni 2006 door Dennis Roos. 
Het is 20.00 uur op zaterdag 3 juni 2006 en gehaast kom ik aan bij het huis van Alberto en Jaqueline. Zoals altijd ben ik goed gemutst en vol zelf vertrouwen, maar vandaag is er toch iets anders… Het lijkt wel alsof ik toch een klein beetje zenuwachtig ben. Een rare gewaarwording, want dat heb ik bijna nooit.

Ik bel aan en bepakt en bezakt loop ik de overvolle gezellige huiskamer binnen, waar het ruikt naar lekker Cubaans eten en waar de stress en zenuwen van alle mensen wordt overstemd met vrolijke salsa klanken.

Cuba roept je
Over enkele uren is het zover, dan moeten we onze dansschool Cuba te Llama (wat betekent: Cuba roept je!) gaan neerzetten op het Terra Festival. De dames worden opgemaakt door een professionele grimeuse en er hangt een gezonde opgelaten sfeer.

Om 22.30 uur zal een vol waagplein ons maken of breken. Ik hoor mezelf denken: als die grimeuse nu eens een beetje opschiet, het is al bijna 21.00 uur, dan zouden we nog één keer alles kunnen doornemen.

Inmiddels redelijk verleid en verzwolgen door de blije en open cultuur van de Cubanen, blijf ik toch Nederlander genoeg om gehaast op de klok te kijken, terwijl ik inmiddels beter zou moeten weten. Eén van de dames uit mijn merengue groep blijft lopen naar de kraan voor glazen water, het blijkt dat ze een blaasontsteking heeft, waarvan de pijn uitstraalt naar haar been. Niet echt lekker om te dansen, helemaal niet in een tropisch rokje in de openlucht. Goedlachs als ze is, blijft ze dat ook nu. The show must go on, zoals ze zeggen en de lol die we er in hebben scheurt je er in zo'n geval zeker doorheen.

Maori outfit
Het is 21.30 uur en Dino en ik vertrekken alvast naar Berries, omdat we dan misschien alvast wat mensen mee krijgen, in de hoop toch nog wat tijd te winnen. Uiteindelijk is iedereen klaar en beginnen we aan de echte generale.

Wekenlang hebben we de Merengue geoefend en heb ik met bewondering gekeken naar het nummer van het ballet, de Son en de Rueda, maar ook naar onze Alberto, die als professioneel opgeleide dansleraar in Cuba ook diverse folklore dansen heeft moeten leren en nu opkomt in een soort maori outfit.

Onze hele show gaat super en Alberto geeft ons in het Spaans, met wat gebroken Nederlands, nog een laatste peptalk, waarbij hij zegt dat het Cubaanse vooral draait om de lol en dat we moeten genieten van vanavond.

Showtime
Vol extase lopen we in rap tempo de trap af. Naar beneden, door de menigte in café Berries, naar het waagplein. We moeten namelijk over 10 minuten op!

Juichend en fluitend moedigen wij van achter de coulisse onze balletmeiden aan die het spits moeten afbijten. Alberto volgt daarna met zijn folklore dans. Even horen we een lachende en fluitende menigte die waarschijnlijk net zo verbaasd was over zijn maori-achtige outfit als ik de eerste keer, maar al snel volgde stilte en respect voor zijn kennelijk imponerende dans. Een luid applaus voor zijn optreden kondigt voor ons aan dat het nu onze beurt is voor de merengue, een kleurrijke vrolijke dans.

Op blote voeten betreden we het koude podium, kou die we snel zijn vergeten als we onder luid applaus het podium weer verlaten en plaats maken voor de Son gevolgd door de Rueda. Eén van de casinero's, bijgenaamd 'Porto Rico', besluit al hinkend op het laatste moment toch maar de sokken van één van de dames aan te trekken in zijn schoenen, terwijl de rest al de trap naar het podium op liep. Terwijl hij in een parmant drafje de trap op spurtte om snel aan te sluiten bij zijn groep, konden we nog net op tijd zijn pantalon uit zijn sokken halen voordat hij zijn laatste stap achter de coulissen zette… Pfew, dat was op het nippertje!

Alles is goed gegaan en in een roes vol adrenaline vliegen enkelen Alberto om de nek. We hebben het gedaan en het had niet beter gekund! Alles waar Cuba te Llama voor staat hebben we overgebracht op het publiek en terwijl we dat tot in de vroege uurtjes uitgebreid vierden, hopen we trots dat we een deel van Alkmaar hebben kunnen aansteken met het Cuba-virus
Deze mensen weten dat misschien nu nog niet maar… Cuba te Llama!

Cubano Blanco
(Dennis Roos)

Wil jij ook een stukje schrijven of heb je foto's, mail het naar info@cubatellama.nl